Karanlığın omuzbaşlarını çelmeleyen,
hoyrat algılı saçlarım, yıldız uçlu kanat;
gölgesinde yanık ışığın sessizliğiyle,
çiçek özlü halkalara mayalanan
ki, kımıldamadan akan hayat,
uyuyan inceliğin tozlu yaşamı.


Geriye bakmadan ilerle adımlarım;
alnımda bulutlu ağaçların, sis teknesi.


Arkamdaki hüzün bir daha gelmesin


Küçük küçük düşler, nal çeşmesiyle
gece kıyılarıma yol çakar;
gözlerimi kamaştıran deniz pırıltılarına
benzer yüzüm.


Kaderimin ortasında mum ağacı


Bakışlarımın kuş tavanı,
ıslak ıslığını geçirirken dudaklarıma;
dudaklarımda damlacıklar…


Gözkapağımı aralayan yağmur atları,
hasretlenen hüzün mısrası kış aynasına;
içimi kavuran uykuda,
öyle güzelsin, yankım,
bir tohumla,
yalnızlığın bileği bükülen bahar.



Avucum, duvarlı dağ,
yanağımı sabah sızmasıyla okşar;
gölgemin şefkatli şafağında,
öyle güzelsin, gün.



Bağrıma seyiren sancı,
yüzümü güneş ayazına tesbihler;
ey karaya vuran dalgaların varoluş yarası,
kış şiiri yazıyorum,
kül kökleriyle aydınlığa.