henüz almadığın nefesi vermeni ister senden bazen hayat

her şey insanın siyahı keşfetmesiyle başladı

geceydi
üzerime bi çıplaklık almış oturuyordum
televizyonda iyi giyimli adamlar
yarı giyimle kadınlara "savaşta her şey mubahı" anlatıyordu
bir anne beliriverdi elinde oğlunun fotoğrafı, bir bacağı tam
diğeri yüreklerde koşuyordu ...
sunucu dağılalım artık dedi, bu kadar demokrasi yeter...

kanal değiştirdim
zihinsel döngü adlı bir programa denk geldim
kır saçlı iri giyimli adamlar
dillerindeki uzun namlulu cümlelere ateş ediyorlardı birbirlerine
biri ulubatlı gibi bayrağı dikmeye çalışıyordu
kendi dünyasının burçlarına
diğeri toplumun göbeğine takmıştı
kaşıyıp duruyordu tırnaklarının kirine aldırmadan
bir ara halka dönmüştü kameralar
perdesi bozulmuş bir pencere sendromuyla
ellerinde pankartlar durmadan alkışlıyorlardı
aydınlık bizi kör etti
aydınlık bizi kör etti
yaşasın siyahlık
yaşasın siyahlık

bir başka kanala yöneldim
baktım uzun sakallı 99 tespihli ve yalın ayaklı adamlar
koca koca adamlar kendi cennetlerinde huri avına çıkmışlardı
tanrının kitabından çok
kendi kitaplarının tanrısından bahsediyorlardı
bütün günahları bir araya getirip
Kevserin kenarında bağdaş kurarak
zihinlerindeki cehenneme odun taşıyan gavurları izliyorlardı adeta
sanki cennetin de cehenneminde tek yetkisi bunlara verilmiş de
-neyse
tanrım dedim beni bağışla
ben bunların abaküs dininden değilim...

derken bir başka kanala geçtim - ütopya
dünyanın soluna yaslanmış tütün bıyıklı, deniz paltolu
iyi atlara binip giden o adamlar geri dönmüş gibi
ellerinde bolca hürriyet, bolca kitap ve bolca ahkam
dünyaya diyor içlerinden en karl marx a benzeyen
eşitliği adaleti ve sefaleti biz sağlayacağız
ve devam ediyor omuz omuza direnmeye emperyalizme karşı
yaşasın devrim diyerek
vurun yoldaşlar faşistlere vurun...

kumandanın pilini çıkarıp fırlatarak
Dünya dedim
kısacık ömrümüze onca tanrıyı
onca tiyatroyu
onca tamahı sığdırdık da
bir ölümü sığdıramadık
-bir de insanca yaşamayı...