Bir varmış bir yokmuş
iki uçmuş üç kaçmış
hızlı tren metro uçak
boynuz geçerken başı
her köşe başında tuzak...

Bir varken iki de varmış
üç koşmuş yetişememiş
bi türlü dördün peşinden
beşin kat ettiği mesafe
bir arpa boyu kadarmış...

Acımazlık öğreti olmuş
merhamet çiçeği solmuş
analar saçını başını yolmuş
vicdansızlık çağı gelip çatmış
gerçek masalı kavuracakmış...

Acımamalıymışız hiç kimseye
kim oluyormuşuz da acıyormuşuz
kendimizi Allah’ın yerine mi koyuyormuşuz
hayır hayır öyle değil o, ben bir insanım
Allah’ın ruhundan üflediği garip bir canım...

İşte böyle bir çağdır ne yazık yaşadığımız
artık acımayacak mı birbirine oğlumuz kızımız
bu dünyanın her bir ucunda bir insan ağlıyorsa
benim de gözlerim buğulanıp yaşarmayacak mı
acı çekenleri görüp de kalbim burkulmayacak mı...

Vicdansızlık çağı geldi masallar hikayeler çağı bitti
gönlü güzel kalbi güzel dili güzel insanlar nereye gitti
öyle bir ağlayacağım ki şimdi caddeleri evleri su basacak
çığlıklarımı duyan fareler kendilerini kuyruklarından asacak
bir haykırayım da görün acımak nasıl olurmuş ey duyarsız insanlar!

Dünya bile hıçkırıklarıma dayanamayıp bağrındaki ölülerini kusacak...




Gülhan Çeliktaş