Sakin sakin otururken vakitsiz biri arar
anlatır tüm hayatının en ufak ayrıntısını
başımda fırın yanar nefesim boğazımı tıkar
çok laf dinlemek beni bunaltır yorar
diyemem ki tek istediğim sessizlikte kalabilmek
kendi yağımla kavrulup kafamı toparlayabilmek
sormuyor ne haldesin gerçekten iyi misin diye
sanki dünya onun etrafında dönüyor ha bire
evet evet derim gerçekten içtenlikle
defalarca anlatmış olsa da demem üzülmesin
yeter ki içindekileri döküp hafiflesin...

Korkarak yaşıyorum, hep benden gidiyor bi şeyler
kapı açılınca yüreğim hopluyor sebepsiz korkuyorum
kızacaklar sanıyorum, ne söyleseler banadır diyorum
telefonda konuşmak ne müşkül şey, adeta ürperiyorum
kalbimin alarmı her an tetikte, darılıp küserlerse
ah bu korku içime işlemiş onlar bunu bir bilirse...

İyi olduğunu söylerken geçmişte kötüydüm diyor
böylece aslında yine çok üzücü şeyleri hatırlatıyor
sitem etmem derken sitemli geliyor sözleri bana
içimden bir ses diyor o onunla ilgili üzerine alınma
fakat belki de sorumlu hissediyorum bu yüzden
onun her anlattığından, çok anlamlı sözlerinden...

İyiyim derken bile geçmiş dertlerinden bahseder
çok yemek yemişim gibi sözler de beynimi gerer
minik bilgisayar gibi hafızam hepsini kaydeder
harekete geçme hevesim kaybolur, zaman boşa geçer
bu hep böyle oluyor upuzun yıllardan beridir
yaşayan ölüden farksızım, sanmayın bu garip diridir
çaresi yok bu durumun, kabul etmekten başka
sevdiklerin zarar verirmiş meğer sana her yaşta
o zannediyor ki etkilenmiyorum söylediklerinden
o her şeyi anlatıyor iğneden ipliğe ben dinliyorum
lakin bazen dayanmak zor, keşke ölsem diyorum...


Gülhan Çeliktaş