Konuşmak felaketim susmak kurtuluşum
herkes içime dolmuş kendimi unutmuşum
ne çok kalabalık var zihnimde giden ve gelen
üzenler gülüyorlar ben olmuşum hep üzülen
beynimi saran kordan çember sıktıkça sıkıyor
kanım ruhumun kıvrımlarında akıyor

bir yazmak geliyordu elimden tek sığınağımdı
susuzluğumu dindiren çeşmem yanardağımdı
her söz alevli ok yüreğime saplanan
dışım kadifeden içim ısırgandan
yalnız yazdığım zaman var oluyorum
anlamsız konuşmaların içinde kayboluyorum

telefonla sesini duymak istedim bir arkadaşımın
neden mesajlarını görmemişim açmamışım
diyorum tıklıyorum açılmıyor açıklıyorum
zaten pek mesajlaşmıyorum, özür diliyorum
içim neden huzursuz, oysaki hal hatır sormadık mı
nedir boğazıma takılan, huzuru sohbette bulamadık mı...

kalemim kağıdıma fısıldar en güzel hislerini
kağıdım onu hasretle kucaklar sarar incecik belini
tutabilir mi hiç kimse dilinden akan sözlerini
yazmak tek ilacım doktorum arkadaşım
o benim en umutsuz günümdeki sabır taşım
kalbimden taşıp dökülen ilhamlara tek sırdaşım
yazmak, çocukluğum gençliğim, nefesimdeki yaşım...


Gülhan Çeliktaş