![]() ÜZÜNTÜNÜN İCADIüstü başı toz içindeki fikir havada dolaştı biraz kendine oturacak bir yer aradı bulamadı doluydu her yer ağırlaştı kanatları ve düşer gibi oldu ölü taklidi yapıyordu fikir yakalanmamak için polis kapıda vahşinin talimatlarından armalar yapmış göğsüne düşüncedeki ekmeğin peşinde bir devrim girişimi bile değildi yaptığım kelimelerdeki sırrın oyuna katılışı sadece okunmasından korkulan kitapları koydum önlerine onlarsa üzüntünün icadını bıraktılar önüme polis kapıdaydı, gözlerinde tasarlanmış kin kentin perdeleri çekilmiş gece yarısıydı ve çilecilik kavramıyla beraber yürüyordum komünist manifesto bile değildi elimdeki buğday mezarlığı bir ülkeyi eleştiriyordum sadece düşünce mezarlığı duygu mezarlığı bakışlar mezarlığı gülümseme mezarlığı onur mezarlığı, ah onur mezarlığı bunlar sıradaki mezarlık tasvirlerinin başlıkları başlıkları takmalıyım yerlerine polise görünmeden duyuların ölümü diye bir şey yok korkuyla bastırılışı vardır. bastırmak istemeyenler hayal kurma hastalığına yakalanmıştır sağlıklı bir hastalıktır hayal kurmak uyuyanların uyanışına görünmez bir orduyla katılmaktır ah, inanın (!) siyasi bir yağmur değil bu söylediklerim çürüyüşün altında ıslanışın parmakla gösterilişi yanaştım sevgisizliğin çok yararlı sözcüsüne kalbi ölü taklidi yapıyordu ama göğsü çalışıyordu “göğsünde asılı şu talimatlar” dedim “çok tozlanmış, yıkamalısın erdem yağmuruyla” kapıdaydı hâlâ uyanışı engellemek için hep böyleydi insanlık tarihi boyunca fikir avcıları korkutmuştur hep onları buğdaydan ve güneşten yayılan başkaldırı hissi muhteşem göğsü ve göğsündeki talimatlarla baktı yüzüme “ne yapıyorsun böyle burada kafandaki o fikirlerle?” diye bağırdı ağzındaki diş sokaklar inledi bu bağırıştan "bekliyorum sadece" dedim bir boşluğu bekliyorum ama söylemedim ona her bekleyişin yanında bir anlamı da getirdiğini |