kendimi anlatmaya çalışmıyorum size
siz öyle sanıyorsunuz uzaktan bakınca
gördüğünüz o şey harflerin mitingidir
duymuyorsunuz duygu dilinin çığlığını
paranın gürültüsünden

umudun sessizliğini asla hafife almayın
felsefi olarak daha çok yer kaplar
Dostoyevski’nin köpeği
ve Schrödinger’in kedisinden

size herhangi bir şey anlatmıyorum
sona erdirdim sözcüklerle aramdaki sözleşmeyi
uçurumların uğultusuna başladım, iyi gidiyor
işaret dili bile uzak bana en az İsviçre kadar
ve bulmacaların en kolay sorusu olan
İsviçre’deki o ünlü nehir

yeni bir şey deniyorum
(bakınız: Derrida, Yapısöküm vs.)
sadece hiçliğiyle bakanların görebildiği

proletaryayı uzak tuttum bu kez
devrim diye bağırıyorlar yola çıkarken
bir ülke düşlüyorlar adı Baharistan
sonra yolumuzu kesiyor vahşi kapitalizm
çölün ve buzun fedaileri

kalbim üşüyor sadece, bunu diyorum ben
kalın gizler giyiyorum üstüme.
ateşler yakıp yürüyüşler düzenliyorum şiirlerin içinde
ihbar ediyorlar ellerimi devlet yanlıları
yakalama kararı çıkıyor ellerimin anlamı hakkımda

acı, yanlış topluma gönderilmiş
stajyer bir peygamber gibi dolaşıyor ortalıkta
iyilerin kafasına vuruyor elindeki sopayla
sopaya eşlik ediyor cinayetlerinin reklam müziği

ulusların unutkanlığı, ırk savaşları
barut kokusu, yatay zeka
tanrısal madde kullanımı
ve lozanın gizli maddeleri; o büyük gizem!
etkisi yüzyıl süren

öyle çok seslenmiyorum ki size öyle çok!
neden beni duymuyorsunuz, hislerin mitingidir o
bunlar hep düşüncenin gölgeleri, bunlar hep iz
şairliğin doğusunda yaşıyor bedenimin yarısı
diğer yarısını kitap ayracı olarak kullanıyor
başka bir coğrafyada başka bir kalbi üşüyen

akışa inanmalıyız
akış masumiyete götürür
masumiyet karakter okuluna

bir şey anlattığım yok, bakmayın öyle
sağlıklı bir hastayım, o kadar
rejime karşı ayaklanmalar planlayan

suya başını sokan bir serçeden yardım istedim sadece
başka suç ortağım yok
uçurumların uğultusunu dinliyorum
yukarı doğru düşmek gibi bir şey bu
siz de deneyin; sağır olacaklar
yaranın gürültüsünden