Ruh iklimimden süzüldüm gerçek yaşama,
Karanlık günlerin kucağında buldum kendimi,
Acıların gölgesinde umutla bekledim,
Aydınlık günler için bu yeri mesken bildim;

Karanlık geceler ruhuma yabancı,
Her köşede bir acı her adımda bir sancı,
Günler geçiyor umutlar soluyor,
Aydınlık yaşama muhtaç ruhum çığlık atıyor;

Her sabah doğan güneş bir umut ışığı,
Karanlık gölgeler bırakmıyor yakamı;
Ruhumda bir fırtına yüreğimde bir kasırga,
Aydınlık günler için dayanıyorum bu acıya;

Bu sokaklar ruhuma dar geliyor,
Her adımda bir yük her nefeste bir ağırlık;
Gözlerimde hüzün kalbimde bir sızı,
Aydınlık günlerin özlemi yakıyor içimi;

Ruhumun iklimi aydınlık ve huzur,
Gerçek yaşam karanlık ve zulüm,
Her gün bir umut her gece bir hayal,
Adil yaşama kavuşmak tek dileğim tek arzum;

Karanlık günlerin fotoğrafını çektim,
Her anında bir acı her akşamında bir hüzün;
Ruhumun derinliklerinde bir umut var hala,
Aydınlık günleri arıyorum bastığım her adımda;

Ruhumun ikliminden gerçek yaşama aktım,
Karanlık günlerde umutla sabırla bilendim,
Aydınlık yaşama muhtaç her nefesim her anım,
Bu acıların sonunda gün ışığı bulacağıma tam inancım;

Her karanlık gecenin sonunda bir sabah var derler,
Her acının sonunda mutluluk saklar bu karanlıklar,
Ruh ikliminden gerçek yaşama yetmiyor bu nefesler,
Ahımı alan geceler giderken sabahı bana bıraktılar;

Erol Kekeç/04.07.2024/01.10/Sancaktepe/İST