Bileti kesilmiş ama vakti gizlenmiş bir yolcudur insan,
Hangi durakta ineceğini bilmeden geçer zamandan,
Bir sabah güneşe bakar umutla,
Bir akşam ansızın kaybolur hayatın ardından;

Kimi uzun uzun hayaller kurar kendine,
Kimi yarım kalmış sevdaları saklar içine,
Ama ölüm denilen o sessiz istasyon
Hiç haber vermeden çıkar insanın karşısına;

Bir tren sesi gibi geçiyor ömür dediğin,
Camdan bakarken değişiyor mevsimler sessizce,
Dün çocuktu elleri annesine uzanan,
Bugün saçlarına ak düşmüş aynaların önünde;

Kim bilir kaç yolcu vardı bu vagonda,
Kimi güldü, kimi ağladı aynı yolda,
Kimi dünyayı sığdırdı cebindeki anahtara,
Kimi bir lokma huzur bulamadı koskoca hayatta;

Oysa herkes aynı bileti taşıyor cebinde,
Zengin fakir ayrılmıyor son seferde,
Bir kefenlik mesafe kalıyor sonunda
Bütün ihtişamla toprağın sessizliği arasında;

İnsan ne garip yolcu kardeşim,
Bir yandan dünyaya kök salmak ister,
Bir yandan içten içe bilir
Hiçbir ağacın sonsuza dek çiçek açmayacağını;

Kimi makam biriktirir ömür boyunca,
Kimi para dizer kasalarının ucuna,
Ama son çağrıda hepsi aynı telaşla
Boş ellerini saklamaya çalışır avuçlarında;

Bir çocuk sesi kalır bazen geride,
Bir annenin duası çınlar boş evde,
Bir dostun omzunda unutulmamış bir hatıra
Yıllar sonra bile insanın içini titretir sessizce;

Ve insan en çok giderken anlar
Ne çok kırdığını, ne çok sustuğunu,
Bir “özür” diyemeden geçen yılların
Nasıl ağır bir yük olduğunu;

Bileti kesilmiş işte hepimiz aynı trenin yolcusuyuz,
Kiminin cam kenarı, kiminin ayakta geçiyor ömrü,
Ama hiçbirimizin elinde değil
Ne bineceğimiz saat, ne de ineceğimiz durak;

Onun için ey gönül,
Kırma kimsenin kalbini bu kısa yolculukta,
Bir güzel söz bırak insanların avlusuna,
Bir yetimin başını okşa sessizce;

Çünkü sonunda ne evler geliyor insanla,
Ne alkışlar, ne şöhret, ne de cüzdanlar,
Bir avuç dua, birkaç temiz hatıra
Ve ardında bıraktığın insanlık kalıyor yalnızca;

Şimdi hangi istasyondayız bilinmez,
Belki sabaha yakın, belki son akşamdayız,
Ama tren hâlâ gidiyor işte,
Ve biz camdan ömrümüzü seyrediyoruz sessiz sessiz…

Erol Kekeç/18.05.2026/Sancaktepe/İST