Devrân döner görünürde, değişen bir şey yokmuş,
Her gelen bir söz söylemiş, her giden bir iz koymuş;
Millet ümit bağlamış dağlara benzer vaatlere,
Sonunda gördü ki çoğu, seraptan ibaret olmuş.

Nâdan sanır saltanatın temeli pek muhkemdir,
Bir alkış ile yükselen bir gün gelir mahzundur;
Hakikatten uzak düşen her hükmün sonu hüsran,
Tarih denen mahkemenin hükmü daima ağırdır.

Bir söz vardır dillerde hep: "Sabredin, güzel olur."
Kaç bahar geçti üstünden, hangi yara şifa bulur?
Açlık sofraya oturmuş, umut pencere bekler,
Yoksulun gönül hanesinde her akşam keder dolar.

Kimi korku satar halka emniyet vaadiyle,
Kimi umut dağıtırmış süslü kelâm diliyle;
Lâkin insan bir noktada hesabı sorar elbet,
Gerçek çıkar meydana hayatın şahidliğiyle.

Meydanlarda yüksek sesle adaletten bahsedenler,
Aynalara bakınca da aynı sözü söylerler mi?
Bir teraziyi eğriltip doğruyu temsil edenler,
Vicdanların huzurunda kendilerini dinlerler mi?

Nice yiğitler gördüm ki yoklukta eğilmedi,
Nice yüksek makam sahipleri vardı, kalamadı;
İnsan dediğin cevherdir, makam ile ölçülmez,
Şerefini satanların ardında hayır bulunmadı.

Millet bir bağ misalidir, kökü derinde gezer,
Sabır ile bekler amma gönlünde nice sızı var;
Bir gün gelir sessiz akan nehirler taşar elbet,
Zira hakikatin sesi dağlardan daha gür çıkar.

Bak şu devrin hâline ki şekil çok, mânâ eksik,
Söz çok amma sözün yükü omuzlarda pek hafif;
Dürüstlüğün kıymeti az, nümayişin değeri çok,
Böyle yerde hak arayan olur elbet garip.

Sanma ki ebedî kalır kurulan her düzen burada,
Ne taht kalmış eskilerden ne sahipleri dünyada;
Bir avuç toprak bekler hem şahı hem de gedâyı,
İbret almak isteyene hakikat gizli değildir aslında.

Ey gönül, aldanma sakın gösterişli kalabalığa,
Hakikat bazen gizlenir sessiz bir ihtiyarın duasında;
Bugün güçlü görünenler yarın bir hatıra olur,
Bâki kalan yalnız doğruluk, insanın temiz sevdasında.

Erol Kekeç/27.05.2026/Sancaktepe/İST