Bedeli ne olursa olsun
Müslüman olarak yaşamanın şerefine talibiz biz,
Çünkü biliriz;
Baş eğen alın değil, hakikatte eğilmeyen yürektir aziz;

Biz bu çağın gürültüsüne aldanmadık,
Paranın putlaştırıldığı sofralara kanmadık,
Bir lokma haramla büyüyen saltanatın
Bir ömürlük zillet olduğunu unutmadık;

İzzet; yüksek duvarlı saraylarda değil,
Mazlumun başını okşayan elde saklıdır,
Bir yetimin duasını almayan adamın
Boynundaki kravatı değil, ruhu yırtıktır;

Biz biliyoruz,
Dünya insanı büyütmez her zaman,
Bazen küçültür, çürütür, unutturur kendini,
Kalbi olmayan bir kalabalığın içine savurur insanı ansızın;

Ama biz,
Kalbimizi secdesiz bırakmamak için direndik,
Vicdanımızı kiraya vermemek için sustuk bazen,
Bazen de yalnız kalmayı göze alıp hakikatin yanında yürüdük;

Çünkü öğrendik ki;
Kalabalık olmak haklı olmak değildir,
Alkış almak değerli olmak değildir,
Ve herkesin aynı yere koştuğu bir çağda
Durup yönünü Allah’a çevirebilmek büyük bir şereftir;

Ey dünya,
Senin altın kaplı kapıların bizi büyülemedi,
Çünkü nice güçlülerin nasıl devrildiğini gördük,
Nice kibir kulelerinin bir avuç toprağa gömüldüğünü bildik;

Biz makamın değil, ahlakın peşindeyiz,
Şöhretin değil, samimiyetin izindeyiz,
Çünkü insanı kurtaran şeyin
Biriktirdikleri değil, taşıdığı vicdan olduğunu biliyoruz;

Bir çocuk ağlıyorsa rahat uyumayı zenginlik saymadık,
Bir anne çaresizse kendimizi huzurlu kabul etmedik,
Bir mazlumun sesi göğe yükselirken
Sessiz kalmayı akıllılık değil, korkaklık bildik;

Biz merhameti zayıflık sananlardan olmadık,
Affetmeyi kaybetmek zannedenlerden de…
Çünkü biliriz;
Kalbi taşlaşan insanın kazandığı dünya bile çöldür;

Ey kardeşim,
İnsan bazen bir lokma ekmek kadar küçülür,
Bazen bir dua kadar büyür,
Ve bazen bütün bir hayat
Bir mazlumun gözündeki yaşta tartılır;

Onun için diyoruz ki;
Bedeli ne olursa olsun
Müslüman olarak yaşamanın izzetine talibiz,
Çünkü izzet;
Allah’ın, elçilerinin ve müminlerindir;

Biz yenilsek de savrulmayız,
Yalnız kalsak da eğilmeyiz,
Çünkü biliriz ki hakikat
Kalabalıkların değil, sadakatle yürüyenlerin omzunda yükselir;

Bu çağ bizi korkuyla hizaya sokmak istiyor belki,
Ama korkudan daha büyük bir şey var içimizde:
Hesap günü utanmama arzusu…
İşte bizi ayakta tutan budur;

Bizim davamız kin değil,
İnsan kalabilme davasıdır,
Bir lokmayı paylaşabilmek,
Bir yarayı sarabilmek,
Bir gönlü incitmeden yaşayabilmektir;

Çünkü Müslüman olmak yalnızca isim taşımak değildir,
Merhameti omzunda taşımaktır,
Adaleti ayakta tutmaktır,
Kimsenin görmediği yerde de dürüst kalabilmektir;

Ve gün gelir
Bütün saltanatlar yıkılır,
Bütün alkışlar diner,
Bütün sahte yüzler karanlığa karışır;

Ama samimiyetle atılmış bir secde,
Mazlum için dökülmüş bir gözyaşı,
Bir garibin gönlüne bırakılmış bir iyilik
Topraktan bile uzun yaşar;

İşte bu yüzden
Bedeli ne olursa olsun
Müslüman olarak yaşamanın şerefine talibiz biz…
Çünkü biliyoruz;
İnsan dünyada neyi savunduysa
Ahirette onun gölgesinde dirilecektir…

Erol Kekeç/21.05.2026/Sancaktepe/İST