Koskocaman bir evrende başladı
Seninle hikayemiz,
Sen bazen,
Serin bir rüzgar oluyordun,
Bazen bir fırtına, bazende
Bir meltemdin, püfür püsür esen,
Ve hep, esip geçiyordun da zaten,
Gözün hiçbirşeyi görmüyordu,
Yada görmezden geliyordun,
En çok’ta bu idi bana elem veren.

Ben ise, rüzgar gülü gibi,
Sen ne yandan esersen
Ben hep o yana dönerdim,
Tek başına hükmediyordun hayata tüm gücünle, ve cesurca,
Bu yüzden ben, ben hiçbirzaman biz diyemedim, ikimiz diyemedim,
Sen gelirkende yalnızdım,
Sen giderken de yalnızdım çünkü.

Bekledim,
sadece sessizce bekledim,
Gecenin sabahı,
Karanlığın şafağı
Beklediği gibi bekledim,
Şikayet etmeden, vazgeçmeden
İçimi açmadan, içine düşmeden bekledim,
Okadar da muhtaçken sana susmak,
Ölüm gibiydi bana.

Uzun süre, hep kendi acımı gördüm,
Hep, kendi yalnızlığımla buz tuttu
Zavallı yüreğim, oysa sen,
Sen benden daha’da yalnızdın,
Esip geçiyor, uçup gidiyordun sadece,
Ne konacağın bir dal,
Nede sığınacağın bir liman vardı,
Gözlerinden, yarım kalan
Birşeylerin hüznü damlıyordu.

Kendi acımdan sonra, birde
Senin yalnızlığın dert oluyordu, Bana
Ve artık iki kere üzülüyor,
iki kere acı çkiyordum,
Ve yine ikimiz diyemiyordum,
Çünkü, yan yana bir halimiz yoktu, Yana yana bir halimiz vardı senle,
Yaşamak isteyipte yaşayamadığımız yıllar gibi,
Yalnızlığımla kalıyordum ben,
gün batarken dağlara düşen gölge gibi çekilirken sen.

İkimiz kelimesi, sadece acılarımız
Ve yalnızlığımızın buluşmasıydı,
Bazen, buda güzel geliyordu bana
Biliyormusun,
Hani Yelkovanın, akrebin üzerinden
Defalarca geçip gitmesi gibi,
Doğup batması gibi güneşin,
Bir nehrin kenarında suyun
Akışını izlemek gibi ,
Yıldız kayması gibi
Gecenin ta orta yerinde,
Yada, bulutlara bakmak gibi gökyüzünde.

Öyle ya, öyle ya sen rüzgardın
Ben ise kupkuru bir dal,
Ne yeşertebilirdin beni,
Nede yaprağımı dökebilirdin,
Biz olamıyorduk seninle,
İkimiz diye birşey yoktu yani,
Peki ya bu yaşlar neden
Dökülüyor gözlerimden,
Onuda sonradan öğrendim,
Rüzgar sert esince,
Göz yaşartırmış ...

FEVZİ EMİR YILMAZ