SEN DE Mİ GİDİYORSUN
Fevzi Emir Yılmaz


Yakıp mevsimleri hasret narına,
Hem yazına kıydın hem baharına,
Bu ayrılık koymaz bizi yarına;
Ömür gibi
Sen de mi gidiyorsun?

Çocuk gibi hayallerde gezdirip,
Buğulu camlara resim çizdirip,
Aşka düşürüp de candan bezdirip;
Yalan gibi
Sen de mi gidiyorsun?

Tükürsen yüzüme, rahmet sanırdım,
Sen günaha girsen, ben utanırdım,
Hayalini görsem gerçek sanırdım;
Serap olup
Sen de mi gidiyorsun?

Çok mu gördün sana olan sevdâmı,
Söküp ciğerimden kestin sedâmı,
Bu suskunluk kahretmez mi adamı?
Usul usul
Sen de mi gidiyorsun?

Ne etsen hakkındır, bütün suç benim,
Yanıp küle döndü ruhumla tenim,
Ne üfleyenim var ne söndürenim;
Kor eyleyip
Sen de mi gidiyorsun?

Günlerden çarşamba, eylülün biri,
Kalmadı sinemden aşkın tesiri,
Bırakıp gönlümde lekeyi kiri
Pak etmeden
Sen de mi gidiyorsun?

Tek suçum sevmekti seni bilmeden,
Bir kez yüzüm gülsün dedim ölmeden,
Daha yolun yarısına gelmeden;
Ecel gibi
Sen de mi gidiyorsun?

Çok şey istemezdim, kalsaydın eğer,
Sana benim gibi kim verir değer?
Gitmek için geldin sen bana meğer;
Talân edip
Sen de mi gidiyorsun?