Nasıl da bezginliğe iter şu özü övgüler
Bırakın o methiyeleri başkaları desinler
Yeri geldiğinde bu kendini anlatabilmektir
Yersiz olduğunda itici ve bir cürettir.

El elin aynası derler ya, çok takılmam
Hangi elmiş o diye bakar, düşünürüm
İçini doğru doldurmuşsa övgüye değerdir
Boş kütükten çıkan sesten de değerlidir.

Elbette ne yapsanız karşılığı olmaz da
Bazı insanlar set gibidir, abidedir adeta
Oysa her abidenin öyküsü adında canlı
Değemiyorsa hisse, işte odur zanlı.

Değerce daha büyük olmak iyi denir de
Pek doğru değildir bu görecelidir
Eşeğin yükünü çekmekteyse at
Zerafet bitmiştir orda, değeri fırlat.

Bir uyum mevzuu değil mi ve hassas
Vücutta da vardır bu, uvza göredir her kas
Yüksek erdemlerin içi zengin, murahhas
İnerse eginlere nasıl da tutulur taşa
Absürt tepkiler ile yeşerir mi manzara.

İster inan istersen de alma beni kaale
O sonuçlar zamanla faturadır elinde
Ne vakit dersen ben de büyük yanılgıdayım
Ve fakat geçti zaman, dersin ahu zardayım.

Kimse yek diğerine asla biat edemez
Sevgiye yoksa meyil, güzellik demlenemez
Ve her an taşınsan da emektar bir yürekte
Kin ve kibrin dinmeden olunmaz esenlikte.

Anlatmak ne de zordur, ötelerden bilirim
Güzele evrilsin diye çile çekti şu dilim
Ne söz ediyor tesir ne de yüzde tebessüm
Çoktan çözdüm gizemi asla dinlemeyensin
Şahsına matuf kalbi üzgünüm bilmeyeceksin.

Bu açmazlar ne de çok, insanın insana zulmü
Meraktan sordum affet, ele batanlar gül mü
İnanç sabit kalmışsa, değişmeye direnir
Bu müşkül durumların topyekünüdür zehir
Son hızla gidiyorsun ateşe düşeceksin.
Öyle bir ruh hali ki, keskin sirke kıvamlı
Samimice uyarsam, katlansam da nazına
Esintisi mazinin değmiyor saçlarına
Vicdanca iyi yönde duran hep ben olsam da.

Güzelleri görmeyip, kusurları seçeceksin
Son perde de belki de kendine geleceksin
Ne yazık ki sahnede aradığın o özneyi
Yitiren elbet sendin, hadi bul o ebeyi.

İletişim denilen bir duygular geçidi
Orada da hep yanmaz, rengin o yeşili
Ve bizde hep kırmızı, sarı bile pek nazlı
Duygulara temasla onu vurmak çok farklı.

Hisleri karşısına geçirmekse mesele
İnsanlar bu uğurda dönsün köze, gazele
Zîra yeşerecekse sevgi, saygı, hoşgörü
Bizlerde de olmalı azıcık bir öngörü.

Dedik çokça naif söz, anlaşılsaydık keşke
Karıncaya benzedik, o da gidendi ateşe
Sonucu değiştirmek değil asıl mesele
Niyet sunuş gayreti değendir o her şeye.

Velhasılı bu hayat bizden ötürü böyle
Kimisi yaşar onu kalpten esen neşeyle
Kimisi içer tas tas zehri olanca kasavetiyle
Katabilmek var değer, anlamalısın bunu
Kimse bilemiyor ki yarınlarda sonunu.

Yüzünden esirgeme ötsün bağında bülbül
Koşsun deliler gibi özde duran şu düldül
Bunları söylerken ben, sen ki dinleyecektin
Erdemli duruşa rağmen, çirkini seçmeyecektin.

Gölgem halen var ise, dilim söylesin güzel
Her ağaç yaprağı da gün gelir döker gazel
Sevgiyse çam misali mevsimsizdir ebedi
Seni sevdiğim kadar, sen de sevseydin beni….

Oğuzhan KÜLTE