Bana günü verirken şu sımsıcak şafak
Yüzde tebessüm estirirken hem de
Sana da değer mi bilmem ışıltısı günün
Esenliğe davetinde gönüldeki sürgünün

Neden açtı ki çiçekler yeniden, yükseldi güneş
Dereler şırıldarken hazzı katan mıydı
Arılar türlü şekilde toplamakla meşgul poleni
Baharın izleri yankılandı mı ruhlarda hazza eş.

Onca acının hasadını nasıl da gömer insan
Kıyamadıklarımız da yitti elden, avuçtan,
Nasıl bir makam ki şu hayat deveranlı
Bir yanımız sönmekte belki gün gün, saat saat
Diğer yanımızda yeşerir bahar ne de heyecanlı.

Akıyor mu köyün girişindeki o çeşme yine
Onca yağmurdan sonra dolmadı mı haznesi
O dünlerden kalan bir görkemli pencereydi
Keşkeler o dünü düşündürdü, güne değmeliydi.

Anlamı vere şeyler vardı nasıl da yitirmişiz
Hayatın pimi mi çekilmiş ondan mı nefessiziz
Ne yeşil eski tonda ne de mavi enginlikte
Biz türküsü gideli dilden benlerden pek bezmişiz.

Kalemin de boynu bükük, şarkılarsa yetimdir
Paylaşmalar bitmiş ise sevgi duygusu niyedir
Gölgemiz yetmez ki bize, arıyoruz dayanağı
İnsan özde güzel ise odur canın can yoldaşı.

İzimiz elbet silinir, canlar nihayet fanidir
Sevgimiz ebedi kale, sol yana derindir tesir
Öyle ise şu hakikat, edep yaşamalıdır mutlak
Gölge Ozan`ın zannınca büyüklük başka yerdedir
Hak`kın nazarından bakış, o her şeye mukadderdir.

Oğuzhan KÜLTE