Daha dünün toyluğu ve inadıydı seninki
Belli ki hiç sevememişsin, önyargından belliydi
Anlıyorum daha bir net, sen bana bilenmişsin
Oysa ne kadar sevdim, sen nerden bileceksin.

Kalmadık mı ayazda hem nasıl da üşüdük
Onca gün, ay ve yıldır düşmanı mı güldürdük
Her şey öğretilemez bunu da biliyorum
Mahcup olmamak için asla özür dilemiyordun
Ve vazgeçilmezlik denen sanma ki zırhtır sana
Yaşattığın tüm hezeyanlar vebale döner sonunda.

Bense çokça kusurunu görmezden gelen oldum
Geçtim de deryaları bir derede boğuldum
Güvenme sakın aman, güzelliğin geçicidir
Herkes terk ettiğinde seni, yanında kalan kimdir?
Haydi incit yine de hançerle şu yüreğimi
Artık akmıyor kanım tükettin bende seni.

Uğruna gidilendi yol, yoruldu; el, ayak, kol
Dilerim hep sevgiyle, umutla yeşeren ol
Kıymet bilmek gerekir, sayarım birçok neden
Al vebalimi sırtına, çöle döndü bu beden.
Ve fakat ben gelemem, bunca eza çekemem
Çok yıkılmış olsam da mutsuz ol da diyemem.

İnsanlar şu faniyi niçin koşarlar zora
Söyle sevgili bana, çıkar mıyız sabaha
Geceleri sevdiren, küstüren gündüzlere
Gülmeleri özleten, çileler devşirensin
Elbette sonu var hüznün, sen ki üzülmeyesin
Umudu bırakmazken ben, sense terk edip gittin…

Tutmaz artık kırık kol, yara ise kapanmaz
Şu saatten sonrası, Lokman bir şey yapamaz
O güzelim yılları hunharca tüketirken sen
Kalben vurgun yiyerek, solarak ölendim ben.
Ve olsaydı denilen masalsı hayat düşü
Gönle değer katmadan yaşanılmaz bu ülkü.

Demlenirken hayatın yazını tükettik hızla
Ben de güzü de bitiren süratle koşturan kışa
Ve güzelce bakmak varken, şu fani pencereden
Zehir saçtın hayata, böyle mi sürdüreceksin?
Günbegün tükenirken ben, sen nerden bileceksin.

Oğuzhan KÜLTE