sular yine düzgün akmıyor
önüne katıp götürüyor ne varsa
insan tanımıyor
insan dağ olmuş, taş olmuş, para olmuş
akıp gidiyor bu kara nehirde
bilmem kimler yıkanıyor
kirlerini bırakıyor buraya


bilirim incedir şiir
ama zamanı değil
kelebeğe özgürlük yüklemenin
insana kanat takmak en iyisi
sonra kolu bacağı bombalarda kopmayan insanlar
ölmeyen insanlar yapmak gerek
masala inanan kanatlı insanlar
etten kemikten olmayan insanlar
et kemik insanlar


insan katil olmuş insanı öldürüyor
tablosu gerçekleşmiş olmayan
yamyamlar yiyor insanları
etraf kan gölü
insana insan bulaşıyor
temizlemiyor insanlar birbirini
daha da kirletiyor
debeleniyor lâğımda
fareler gibi


az az ölüyor şiir
beyne çöküyor ağırlığı insanın
derken tüm gövdeye çöküyor ağırlık
karakura oturuyor üstümüzde
kımıldatmıyor
kımıldat
kımıl
kı
.

12. 10, 2015 / Nazik Gülünay