Dünya, benim dedim de yok mu dedi sanki,
Bir yanı benim beynimle aynı değil mi,
İbreti alem için bakın kâinata insan gibi,
Bu ibretlik görüntü suretin ta kendisi,
Bunu görür anlarsa insan ibret alır belki,
Uzunca bir tefekkür kedine getirir insanı;
Semadan yansıyan ışık yere rahmet saçarken,
Dağlar duruşuyla yere denge düzen sağlıyor
Akan sulardan esen yelden bir letafet akıyor,
Bağrıma inen sürur hücrelerime tünüyor,
Kâinat benim küçülmüyorum bunu söylerken,
Yüzüme yansıyan acı içimdeki hüzünden;
Yârimden gayri yar mı olur be hey canan,
Yırtınıyor geceler üstüme doğan Güneşten,
Bir haber geldi rüyalar beynimi kuşatmışken,
Kararmış gündüzler kıyama durmuş endişeden,
Tutmaz oldu ellerim düştü yana son vakit mi gelen,
Acı çeken yüreğim sevinçle dolup huzura giderken;
Kelebekler uçar umutlarım onlarla giderdi küçükken,
Büyüdükçe umutlarım geri kaldı uçan kelebeklerden,
Akrebin kıskacında zehirlenmiş umudum kirlenmeden,
Yolculuk bitmemişken nedir bu han anlamıyorum ben,
Sıradan günler yakıp kavurup neşemi tüketirken,
Yüreğimde kalan son sermayem umudum Rabbimden;
Erol KEKEÇ/06.10.2023/15.17/Namazgah/İST