Aşkın hüznü dedikleri, bir eski türküdür belki,
Ama her yürekte başka yanar, başka çöker geceleri,
Kimi sessiz bir yağmur olur omuz başında diner,
Kimi bir ömür sürer de gözlerden hiç gitmez izleri;

Birinin “sevda” dediğine diğeri “hasret” der,
Kimi kavuşurken ağlar, kimi giderken tükenir meğer,
Aynı göğe bakar insanlar, aynı yıldız düşer içlerine,
Ama her gönül kendi yangınında başka türlü küllenir;

Aşk dedikleri şey biraz da susmaktır aslında,
Adını koyamadan birini taşımaktır yıllarca,
Bir kalabalığın ortasında bile eksik hissetmek,
Bir ses duymayınca geceyi sabaha bağlayamamaktır bazen;

Ne gariptir, en derin yaralar hep görünmeyen olur,
İnsan en çok da “iyiyim” derken yavaş yavaş yorulur,
Bir bakış gelir yıllarca unutulmaz içte,
Bir vedanın gölgesi ömür boyu insanın peşinde durur;

Sevda eskimez derler ya, doğru belki de,
Çünkü her çağda başka bir kalp yanar aynı yerde,
Bir mektup olur bazen, bazen telefonsuz bir sessizlik,
Ama özlemek hep aynı ağırlıkla çöker yüreğe;

Kimi aşkı bir şehir gibi taşır içinde,
Sokaklarında eski gülüşler dolaşır gece gece,
Bir pencere açılır ansızın geçmişe doğru,
İnsan yıllar sonra bile aynı sızıyla ürperir ince ince;

Ben aşkı biraz da beklemek diye öğrendim,
Gelmeyeceğini bilsen bile bir yolu gözlemekmiş meğer,
Bir fincan çayın buharında yüz aramak,
Kalabalık caddelerde bir gölgeye benzeyen adımlar seçmekmiş;

Aşk bazen bir “gitme” sözünde kırılır,
Bazen gidilmez de insan yine de yalnız kalır,
Birlikte susabilmekmiş aslında en büyük huzur,
Çünkü gerçek sevda gösterişte değil, yürekte saklanır;

Ve hüzün…
Aşkın en sadık kardeşiymiş sonradan anladım,
Biri geldiyse diğeri mutlaka bırakır izini,
Çünkü insan en çok sevdiği yerden büyür,
En derin acılar bile biraz sevgiden kalır geriye;

Şimdi hangi rüzgâr esse senden bir şey getiriyor,
Hangi akşam çökse içimde eski bir kapı aralanıyor,
Aşk geçer diyorlar, inan bana geçmiyor,
Sadece insan, acısıyla yaşamayı öğreniyor…

Erol Kekeç/14.08.2026/Sancaktepe/İST