hiç istemezdik gölgemizden çıkmayı
birleştirmeyi başka gölgelerle
çünkü erir giderdik arada
sevmezdik kaybolmayı
bilmezdik ki gerçek aydınlığı


oyuncakların kırılacağına
akıl erdiremezdik
attığımızda parçalanacağını
oyunları sürdürürdük


ve büyüdük
bütün gölgeleri koynumuzda saklayarak
ya da
gölgeliğin giysisini soyarak
kendimizle baş başa kaldık
el salladığımız yolcular gördü mü bizi
gözlerinde bıraktığımız
masmavi düşlerimizdi


onlar da sakladı mı acaba
bir gülüşün pembe dolgularını
bir kıyısında kalplerinin.
bir el gölgesini sakladılar mı sayfalarında
titrek çizgilerle çizilmiş
varlığın simgeleri


bir çıktık gölgemizden
bir daha giremedik
eskiydi, dardı, çocukçaydı
bizi bırakmayan özlemler


yeniden biner miydik dönme dolaba
bütün rüzgarları başımızda eserken çocukluğun
sevinir miydik yaşadığımıza sonra
baş dönmelerimiz geçince


büyüdük
uzaktan el salladık gölgelerimize
buruk bir gülümseme dudağımızda
böyle olmayı istememiştik
trenler kayıp giderken
çuh çuhları bizdendi..


11. 09. 2012 / Nazik gülenay