Onca sene uğurunda kaç sözü şiir ettim,
Yücelttikçe değerimden düştüm bağışla beni.
Mesafeler açıldıkça gün be gün aramızda,
Yetişirim ümidiyle koştum bağışla beni.

Bülbülün zarına şahit seher sandım ben seni.
Sarrafların sakındığı cevher sandım ben seni.
Karlı dağın ardındaki bahar sandım ben seni,
Aldırmadım yokuşlara aştım bağışla beni.

Mana verdim varlığınla şu manasız dünyaya,
Nice hayrı yükler iken dünya denen rüyaya.
Her saniye doldum işte döndüm koca deryaya,
Sığamadım yüreğime taştım bağışla beni.

Hiçbir söze mahâl verip kimselere kanmazken,
Doğru yanlış hiçbir şeye meyledip inanmazken,
Ateşten gömlek misali giyip derdi yanmazken,
Kaynadım hasret narında piştim bağışla beni.

Kimbilir şimdi kalan şu ömrü kaç hüsran bekler
Kaç meramı saklı tutar kaç zaman sonra ekler?
Yalan oldu inandığım tüm nadide gerçekler.
Olmaz dedim olanlara şaştım bağışla beni.

Ardımızda nice aylar, nice seneler akmış?
Zaman üstümüzde nasıl bir intiba bırakmış?
Mesut’um nafile yazmak yarayı kanatmakmış,
Sende olan yarayı da deştim bağışla beni.

Mesut ALTUNKAYNAK