17
Yorum
55
Beğeni
0,0
Puan
582
Okunma

Dağlardaki karlar ile beraber
Uçuşur maviliklerde toz pembe
Değer uçları serçeciklere
Kesmez umudunu aysız geceler
İçimde bir şey var dallanıp budaklanan
O şey ki, işte yola düşüren
Baştan çıkaran en uslu adımlarımı
Bakışlarımı yönelten ilerlere
Kaynaklar açtıran ellerime
Dağlara tırmanmaktan yılmadığım
En geçilmez geçitleri açan o
Tıkalı tünellerde bırakmayan
Var olan, gerçek olan, özgür olan
İçi içine sığmayan
Yatağı taşan geniş nehirlerden
Ağaçların boylarıyla denge denk
Evlerin camlarıyla bir
Bahçemde toprak, tarlamda ekin
Göğümde can veren; güneş, yağmur, hava
Alnımı ıslayan ter, ekmeğim-
sütü bebeğimin..
08. 02. 1977 / Nazik Gülünay
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.