5
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
892
Okunma
Ömrüm bir yığın gibi duruyor
Çocukluğumun üstünde.
Bundandır belki
Yaşım geriye büyüyor.
Her hatırlayışımda geçmişimi
Yorgun bir çocuk gelip
Dizlerimde uyuyor.
Bir darbeyle büyüdüm izi hiç silinmeyen
Sayfaları koparılmış bir kitap gibi
Raflarda unutulmuş tozlu ömrümün
Cildi yorgunlukla kaplı,
Sebebi bilinmeyen.
İhtilal zamanıydı oyun çağlarım
Şimdi çağın oyunlarında kandırıldım dışlandım
Çocukluğuma ayıp
Nasıl ağlarım?
Ne zaman göz göze gelsem
Mendil satan çocuklarla
Yasağa rağmen çıkıyor
Gözyaşlarım sokağa.
Yönetime el koyan aşklarımı saymazsam
Hiç bir şey anlamadım
Benim olduğu söylenen
Bu kiralık ömürden.
Barış Çelimli
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz