demdir
çekilir ney ıslığıyla kendime


nabzın basamağında ışıklı sessizliğin bestesi
bir bakıştan bir duruşa kundaklarken duvarları
bağdaş kurmuş uçurumların
gümüş gölgeli odaları
güvercinlerle dağılır
umuda..


çoğalır yaprak düşümüne sesimin ağaçlı şiiri
harmanında mısra buğusu susmanın
endamlı ucu..
ikindilerin rüzgar dokusuyla kımıldanan menzil
gül açar karanlığın deliliğine
kervanında sabır pervazları tutuşurken
kum,rengini boyar ruhumun tenine
gerdanında çiçeğiyle



dağ başlı pencerelerle özlerim
kendime anlattığım güneşin
düş tohumlu doğumunu
yüzümün ıslağı
boşlukları dolan b/ağ
göz kıyısına uyanan kaldırımlar
ayna hafızası parmakuçlarıma
gece yıldızını bırakır
ben uçurtmalı tepeleri
yüreğimle...

içimin denizinde yollar
sahrasına saklarken dilimi
karanlığı sularım

demdir
kuyuların ıslak çemberinde
durmadan büyür içimde bir çocuk
maviye yer ayırdığım
kollarına..




....