gemilerle saldım konuşkan tarihleri tedirgin sulara
bu gece de gelmedim zavallı korkularına Anne




kendini bilmez saatin gidişine daldı ufkum
gözlerim uzun bakmaların ayağında yaktı herşeyi
biliyorum
ayrılık bize göre değil
küçülünce gemiler
çoğalan ağrında




anıları sürgün ettiğimden beri karanlığa
bazı akşamlarda başbaşa kaldık ölümle
ikindi türkülerin selamında sevdalar yontuldu
kimsenin bilmediği yerlere soyundu ay
içimde esmer yüzlerin kıvrımı
kederi tutar




sokaklarda dans ederken yağmur
kelimelerin ıslağında vakit tamam
sonsuz gerçeğe el veren
gurbet kuşlarının gülüşünde
etine değer serinlik
görüyorsun senin rüzgarında da kimse yok
ağaç gölgeleri yapayalnız


aşk ki ağır bir yokluğun altında kilitli


uzaklar bütün yaşamadıklarımıza götürür saklı havaları
deli yüreğim açıldıkça dudaklarında
yeşile kapanır uykusuz gün
dalgarın ucunda ölüme gidip geliriz
gün görmüş sancılarda
martılarla sevişiriz


biz
zamanın kıyısında sus bir sırra ölürdük Anne

ellerin nerde