3
Yorum
26
Beğeni
5,0
Puan
589
Okunma
El değilmiş sulardan
Düşler ve kuşlarla dönen
Gölgemdeki yalnızlığın dağılan saçları
Sustukça büyüyen çığlığın ışığında rüzgarını koyup giden ölüm kırılıyorsa
Gözlerimin çanağında kent yumuluşu
Yürüdüğüm denizler/
Üşüyen takvim
Ve
Gecenin göğsünde düş ağıtlı kuyular kendime yürüyen
Tam içindeyim
Yağmura gülüyorum
Sığmayınca bir çocuğun yarasına
Bahara gül açacak uçurumlar gibi en derinlere iniyorum
Seslere çarptıkça yüzüme yerleşen kalabalık
Şey/
Rengi neydi mevsimin hatırlamıyorum
...
5.0
100% (8)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Cevap Yaz