Uzandım ufka doğru, gözlerim dalgın
Esiyor uzaklardan rüzgâr, bilmediğim bir yerlerden
Getirir mi diyorum yıllar öncesinden bana beni
Etrafımda ne dede kaldı,ne dayı,ne de emmi,…

Çözemediğim en zor sorulardan biridir şu hayat
Oysa ne de inatçıydım özde ben, çizsin elimi,yüzümü hoyrat
Çıkardım en deli zirvelerine yamaçların, inerdim dehlizlerine yerin
Dili zorlayan şu sihirlerden etsem, dönebilsem geçmişe ben.

Tabanlarımı alabildiğine yüksek kaldırarak koşardım
Belime değse sanki ayaklar,adeta uçacağım sanırdım
Yoktu düşmelerin bir önemi, berelense de elim,kolum
İçimde yaşayan şu çocuk, hem özlemim,hem de benim.

Kime sorsam anlattı eskilerden, ah çekerek geçmiş güzellikleri
Eline bastonu almazdı kimse, hayat verdi bunu ona, hem belini de bükerek
Yine de bitmiyor anıları çocukluğun, neşeyle ve gülümseterek
Sanki bir arazdı çocukluğa özlem, ölene dek kalacak bizde izleri.

Sağlık, neşe, tebessüm, hırçınlık, öfke ve bir dolu duygular
Yaşanıyordu en dolusundan hayaller, kan dondururdu coşkular
Neden yaşanmıyor şimdi bunlar, yitmiş gülüşler, nerede samimiyetler
Baktıkça eski resimlere yaşarır gözler, bu resimler
Gör ki anılarını, Yusuf`u oradadır, zaman çukurunda
Kim unutur ki çocukluğunu içinde, herbimizin bir kanayanı vardır.

Zaman bir efendi, biz içinde yolcularız,
Dönüşü yok asla geçmişe, takvimlerden bu çok belli
Sürüklenirken hallice, sitemler vermiyor bize kâr
Çocuksu ruhu tadında, yansıtmalı bu erdemli.
Köşeye çekilip bekleme, o yıllar dönmeyecek geri...

Bu duygularla hemhal olmak ne de güzeldir aslında
Şimdi diyorum açılmalı doğaya en tezinden ve rötarsızca
Eğer çocukluk, içinden geldiği gibi olmak demekse
Ne duruyoruz o halde, çocukluk halen içimizde.

Oğuzhan KÜLTE