Alçalan gönüllerdir en güzeli insanda, ışık gibi
Gurur girmez,öfke bilmezler onlar, hep dipdiri
Bitmesin isteriz anı, doldurmalıdır o denizi,okyanusu
Umutlar kalsa elde daim ne olurdu.

Dökülse dereler çaya, çaylar ırmağa,nehire
Çağlasa sevgi türküleri, yüzlere yansısa tebessümle
Birikseydi damla damla yağmurun, karın suyu
Öfkeler yitseydi yeryüzünden ne olurdu.

Uçsun istiyoruz gökyüzüne değin güzellik adına değerler
İnsanlara verilenlerden geriye kalan hep o cevherler
Olmasın yağmalar, olmasın ardniyetler, budur doğrusu
Hoşgörüye limanları çoğalsaydı yüreklerde ne olurdu.

Ne anlamı var dilin, meshebin, rengin ne önemi var
Yeyüzünde akılca üstün kılınmış bir insan var
Halifeliği zillete dönecekse onun da, kötü bu işin sonu
Akıl ile ahlak bir arada olsa ne olurdu.

Yaşamanın anlamı sevmek ve sevilmektir, gerisiyse acı
Samimiyetle uzanan eller, bulur nihayetinde gönül yoldaşı
En leziz ve doyumsuz içecektir, o ki aşk şarabı
Bir gönle girememek dünyada ne büyük korku
Uzanan eller tutulsaydı, kalmasaydı boşta ne olurdu.

Cama vursun sonbaharda damlalar, esintisiyle rüzgârların
Sevgi cümleleriyle yaşanan günler, bilki hep kârın
Affı var elbette kabahatlerin, çizgiyi aşmış ağır sözlerin
Durmak yok, yıkılmak yok öyle, dinle bak hayatın coşkusunu
Isınsaydı gönüller tatlı dille, güler yüzle ne olurdu.

Yok anlamı yok, hesap işi değil şu sevgiler
İnsanlar bilmem ki neden dinlemeden birbirini yargılar
Bizi kemirip tüketiyor anbean, bitmeyen derin kaygılar
Akıyor su; coşuyor,taşıyor,duruluyor, buluyor nihayetinde yolu
Sevene bir şans daha verseydik ne olurdu.


Oğuzhan KÜLTE