sağı, ayyuka duygulara saklambaç bahçesi
solu, ihtirasları söbeleyen şehvet kulesi
başında kelebekler ordusu
bazen deli toylak,
bazen epey hoyrattır Roji

hercai duyguların dere ağzı düşleri
Roji şirin ama seri katildir
dişlediği dikiş tutmaz zincirler
gem niyetine vurulsun ağzına
bel ki dizginler seri cinayetlerini

epey cünha, fazla zivircik Roji
yeşil eteklerinde hiciv rüzgarları
kelpeten yutkunması gibi ellerin
ve çekiçle martı kovalayacak kadar delisin

Rocco, kıvamında bir çay getir
Roji fazlasıyla sinirli

Rocco tam bir it…
çayla birlikte yirminci gün kuralını
“sakla samanı gelir zamanı” diye masaya koyuyor
bekle, tabii ki geleceğim
keser sapına doğru döndü
orak biçmez artık ekini
Roji huylandı, üstelik endişeli

bir filmin korku sahnesinde
kesik parmaklardan kolye yapıldığını görmüştüm
sonrasını en iyisi anlatmayayım
Roji anladı demek istediğimi

Rocco kanatlı planör,
Roji “kara üzüm habbesi”
tünellerde Roji eğlencesi
garlar şalvarlı farfara
terlik tabanında darbuka sesleri
sanırsın gondolda go go şöleni

sığırcıklar göçüne kelebek süvarisi
kuş sesleri, Roji’de dalin keyfi
dere ağzı, şömine ateşi ve çay demliği
hepsini es geçtim, onlar bahane
ikinci katın dip köşesini anlat
Roji biraz cilveli, epey işveli
neyse sırrımız ladese kalsın
ne de olsa sırdaşız değil mi?
Roji gülüyor, şiir bitti.