yukardan bakın görmezsiniz
çatı çatıya değer sanki çıkmaz sokak
bir pencereden diğerine uzatınca elinizi
alır gibisiniz saksı çiçeğinin gülünü


birbirine çocukça dil çıkarır evler
nedense hiç bir ev geçemez gövdesinden ileri
bir evde tüm görünür mahalle camiinin minaresi
diğerinde yarım müezzin ve tüm ezan sesi


bir kümesin üstünde kedinin kuyruğunu çekmeye uğraşır
sokağın aptal çocuğu, gözleri fal taşı gibi açılmış
pencere camını tıklatır alt kattan biri
parmaklarının dışındadır bütün gücü


içine girmeden anlaşılmaz nasıl yaşanır
kim toplar çarpık yüzünü taştan çamurdan
birinin orada çocukları kovalaması yetmez
görmezden gelmesi kadınları kızları


unutulur oya ören eller, yarının tapusudur
onların eseri yetişen çocuklar
bahçeden ürünü yüklenip getirenler
geleceğin yürüyemeyen anneleri


girişte bizim evin duvarında huzur sokağı yazar
sessiz bir anına rastlamıştır ismi yazan memur
sormuştur bir kaç eve ’ ne koyalım sokağınızın adını ’
ses çıkmamıştır kimseden sözümüz geçmez diye


buradan girin oradan çıkamazsınız dememiştir hiç kimse
adı belli değil mi çıkmaz sokağın
kimse başını alıp gitmemiştir huzura mutluluğa
biri para kazanmanın yolunu ararken yoksullukta
diğeri acısını yazacak bir duvar aramıştır..


27. 11. 2018 / Nazik Gülünay