yaslandığımız yalanın kavuran öfkesinde

öz/ lüğümüze üveylik biçtiğimiz uzaklık

kimsesiz gecelere düşürüyor bizi


göz hafızamızda

geçitlerinde silinmeyen karaltılı izleri

yaşamın/ yalınkat yavanlığında

ölümü mayalıyor toprağa

harese düşmüşlerin aklı


bir yitiğin ardındaki yoksunlukla

hiç’liğe karışan

yörüngesinden çıkan ruhum iz’ siz

saplanırken tekinsiz geçmişe

kara/dan öteye geçemiyor koruk renklerim

içimin işittiği yas/a bağımlanıyorum


zihnimde tümlenen

kendine dönüşün kısır döngüsü

Seyfi’nin dipçiğiyle

umutsuzluğa boyanıyor yüzler


karanlığın uğuldayan sesi çökerken üzerimize

gecede kum taneleriyle buluşan denizi işitiyorum

vuslatın sesi bu

gerçeğin sarsıntısıyla yıkılıyor hayâl duvarı

yarım bırakılan zamanların çağrısıyla

sesleniyorum dağa taşa / heyyy heyyy

bu gece çökmüşlüğü

bu yaşamdan sağılamayan mutluluk

vandal şehvetinin zehir kokusu

u y a n ı n

başlasın yeniden ışıltılı devinim


her yanınız dal çiziği olsa da sarılın ağacınıza

ancak kalemle sıvayabiliriz yaralarımızı



Hâdiye Kaptan