Gözyaşı Duası

Yalın cümleler kurmak istesem de
Rehavetine kapılıyorum yerin göğün sükûnetinin
Baktığım bir çok yüzde ıslak bir çift keder belirince
Güncel hüzünler kar ediyor kendi adına
Herkes yaralı!
Yüreği barut kokusuyla buhur olan analar dışında.

Öyle ya;
Yaşamak uğruna adıyor insan-oğlu’unu
İnsan! oğlu! toprağa
Akıl ve fikir izansız ve kaidesiz bir düzen içinde diken cümleler
Aynalar kırık
Sular bulanık
Önümüz tabut
Ardımız kalabalık mezarlık heyhat!

Oysa
Gökyüzünü adımladıkça selvileri
Tepeden tırnağa muazzam bir kaide içinde acı sızlanıyor maharetle
Ayetler indirirken titreyen yürekleri
Kirpiklerinde yemenilerini ıslatıyor
Canlarına mühür tazeciklerinin buz kesen nefesleri.

Adı üç kere yinelenince yiğitlerin
Kalabalıklar içinde
Suyun rüzgarın göğün boşluğunda saf durdu
Ana yürekler
Çocuk büyüdü
Gözyaşı nârı oldu
Harfsiz noktasız virgülsüz
Ve hatta mağrur ve amansız bir acıyla
Bağdaş kurdular gözyaşı duası sükûnunda.

İçi dışı ışık çocukların
Toprağı ışık olmaz mı efendiler!

--Yaşamak ne acı bilgi--

Hazal Karadağ