rebabın çatlamış göğsünde
mor bir kıyamet saklanıyordu geceye karşı

kül dökülüyordu avizelerden
şehrayin suskunlukların üstüne
bir tül gibi geçiyordu zaman

kararmış aynaların içinden
billur bir keder
dilinin ucunda kanıyordu ağır ağır
göğe sürülen sürgün dualarla
erguvani yaralar bağlanıyordu sehere

ince bir sema dönüyordu içerlerde
dipsiz kuyulara eğilmiş kandillerle

bir ah çekilse
bin mezar ürperirdi belki
ah ki gam
çoktan çöreklenmişti mermer bakışlara

zülüf karası gecelerden
münzevi bir yangın sarkıyordu avlulara
rüzgârın dizlerine bırakılmış
yetim bir nefes sesi
kıyısız bir denizde
kendini boğuyordu sessizce

yakamozlar bile
sır tutmuyordu artık
her dalga
bir başka hüznü sürüyordu kıbleye
keder
paslı bir hançer gibi
usul usul işliyordu derûna

şimdi
ebabil gölgeleri düşüyor kubbelere
gül kurusu bir hicran
şakaklardan yürüyüp
mabed olmuş suslara çarpıyor

bir çerağ titriyor uzaklarda
kül rengi bir tevekkülle
martısız kıyılarda
zamana sürülmüş ayak izleri
bir bir silinirken
mısraların iç cebinde

kan revan bir leyla saklanıyor hâlâ
mecnun’sa
harf harf yanıyordu aynaların ardında

rebab
zifir makamında ağlıyordu geceye
göğün çatlayan yerinden
siyah bir rahmet sızıyordu usulca

karayel,
boynuna taktığı yetim hıçkırıklarla
kapı diplerinde üşüyordu
gümüş yaldızlı bir sızı
aynaların tenine vurdukça
susmalar büyüyordu içerde
ve bazı yangınlar
kül olmak için değil,
yüzyıllarca tütsülenmek için düşer insanın içine

bazı isimler
dudakta değil,
yalnızca nabzın karanlık yerinde yaşar

gece,
son kandilini de söndürdüğünde
geriye
is kokulu bir sus kalır sadece

bir de
arşa kaldırılmış
kimsesiz bir gölgenin
titreyen yankısı

Hazal Karadağ