17
Yorum
25
Beğeni
0,0
Puan
1378
Okunma

nasıl kocaman gelirdi hayat kapısı
toprak eşiğinden girerken içeri
sap saman pişirilen bazlama kokusu
yakardı genzimizi, ilk adımda
kimler sığmazdı ki bu hayata
serilirdi bir kıyıya büyükçe yaygı
çuval çuval patlıcanlar, kadınlar
ayrı bir yeri vardı hepsinin
çevrelenir oturulurdu
dökülürdü ortaya patlıcan
ses sese karışırdı
emek emeğe
yürek yüreğe!
kimi usta kimi çırak işinde
söz de usta işi, iş de
bıçak bilelenir
söz bilelenir
sevgi
bilelenirdi
unutulmaz günlerdi
sanki gül dökülürdü ortaya
her gülüş bir güldü
her söz
bir adımdı yarına
halep oyulur
toprak evin damına serilirdi
sayılırdı halepler
hayata inilir söylenirdi
yaşayanları ölenleri düşündüm
kim kaldı hayatta
eski gülünü yitirmeyen
sustum..
19. 11. 2017 / Nazik Gülünay