9
Yorum
25
Beğeni
5,0
Puan
1284
Okunma
toprak öper bedenimi
sesim ayrılıklardan bir fidan
nereye gitsem ezberlediğim
mavi bir ceket.
ölüm zaten
tastamam.
tenimin çıplaklığı gidişinden
vuslat
-ört üstümü-
derin yaralarımın.
tuhaf değil mi
patlamaya hazır sokaklar kuşandığında seni
aşkla akmak günlerinin koynuna
artık masum değilim soluğunda
yüzünde/
yüzümün yaması
yanyana.
vaktin salgısında mavi
kaynarken gecelerin ezgisinde
bahar gelecek bir gün
çıkarım merdivenleri
göğün gözlerine dokunmak için
bir bir...
varlık ve yokluk arasına
dünyam/ı kurup
gül kokluyorum.
hala çocuğum sevgili
senin olmadığın yerlerden topluyorum
kelebekleri
özenle boyuyorum
sevginin ipliğini
kaderime.
kanatlarına sürüyorum izimi
koşarak
Anne!
bırak beni
dudağımın ucunda
sevgilim.
ayrılık yeniden doğmaktır.
5.0
100% (13)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.