5
Yorum
18
Beğeni
5,0
Puan
1394
Okunma
bir taşın gölgesinde otururum kendimce
sanki bir dünya çökmüş de üstüme
ben kaldırdıkça artıyor yüküm
toprağım dağılıyor soluyor yüzüm
suların bittiği, yağmurun başladığı
durgun denizi susuz ırmağı
yürüyen ayağı, düşünen başı
çatlayan tohumu, gülen onuru yazıyorum
silâhlar çekiliyor, insanlar ölüyor
düğünler, bayramlar yapılıyor yine
yine altta kalan eziliyor
üsttekiler çatlıyor gülmekten
yine seni düşünmekten başım ağrıyor
bir gün görsem diye takla atıyorum
arkasını dönmüş güneş bana
yıldızlar hüznümle tavla oynuyor
talih set çekmiş seninle arama
çocuk bakışların bulmuyor çocuk bakışlarımı
her şeyin içine düşüyor gözlerin
çıkarıp almaya gücüm yetmiyor
yok mu ki aşkın bu kadar gücü?
26. 06. 2016 / Nazik Gülünay
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz