boş bir sayfa bulsam
seni yazar çizerdim
sanma ki değişik suretler sen değildin
insani her harekete yansırdı duruşun
sıcak bir merhabayla bakardı gözlerin


bir yol vardı önümüze çizilen
orda yürümeyi sevmiştik
çünkü o yoldan geçilirdi
senden bana, benden sana
uzayıp giderdi sevgiyle
barışsever insan yolcularıyla
çocuklara gözyaşını, ölümü haram kılardı
her adım, her ulaştığımız yer



aklımızı karıştırdı kimi yanlış çizimler
rotasından çıktı sevgi, aşk
iyice saptı düpedüz yoldan
zor oldu eğri gidimlerin hesabını yapmak
hesapsız kitapsız yaşanmalı’ydı
uyan diye birisi dürtüklemeden
hep canlı kalmalı’ydı
bakışımızdaki fer


o yola zift bulaştırdılar
siyaha yapıştı ayaklarımız
pembe bahar akşamlarından almıştı ilhamını
çocuk rüyalarının uçurtmalarını uçururduk orda
kaplumbağa geçerdi tavşanı
uyuturduk masalları
en canlı maviydi aşkımız
çok insan insan bakıyor derlerdi gözlerimize
yoldan çıkmazdı tek bir hecesi
yaza yaza insana ulaşırdı
bütün ara sokaklarıyla yol


dolan boş sayfaların çetelesini tuttum bugün


27. 06. 2016 / Nazik Gülünay