KIYIDAKİ ÇOCUKLAR

Büyükler yalancı bir çobanın masalına kandılar.
Çocuk kalanlardan utandılar.
Pinokyo’yu yaktılar önce,
Harikalar diyarında zehirlediler Alice’i.
Pollyanna artık gülmüyordu.
Heidi çoktan yitirmişti umudunu.
Kıyıya vurduklarında
Küçük kara balığın bile gücü yetmiyordu kurtarmaya.
Bunları gördükçe Küçük Prens,
Başka bir gezegen arar olmuştu.
Olmuştu ya; sınırlar vardı önünde.
Mayınlı yollar,
Ardı sıra patlayan bombalar.

Kumdan kaleleri ezdiler sonra,
Misketleri kuyudan çıkardılar.
Birer mermi yaptılar.

Bir gökyüzü vardı mavi kalan,
Onu da ateşe verdiler.

Çocuklar ölüyor baba!
Baba!
Çocuklar ölüyor!

Hangi meczubun oyunuydu bu?

Bilirim;
Sen de istersin büyümemi.
Koca adam olmamı.
Devlerin ülkesinde şahlanıp, kükrememi.
Bastığım yerleri inletmemi.

Kızma.
Sitem etme.
Varsın deli desinler bana.
Üzülme
Büyüyen büyüsün.
Koca adam olsun.
Ana olsun
Baba olsun
Bırak çocuk akıllı kalayım.

Aklına geldikçe utansan da benden,
Çocukların dünyanın en güzel varlıkları olduğunu,
Çocukluğun masumiyetini,
Çocukluğunun hatırına,
Anlat onlara baba.

Kıyılara vuran melek değil,
çocuk olmak istiyorum baba!

HÜSEYİN GÖKMEN

26.04.2016
22:10