3
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
2177
Okunma
Uzun zaman önceydi
büyümenin yularını taşırken
biraz çocuk kalmak güzeldi
korktun,
büyümem için
emanet ettin hayata
gittin.
hayat ki gidenin ardından
bir üvey ananın
bedduaya açılmış elleri
o an’dan beri
dilimin ucunda bir taş
ağzımda rutubetli soğuk bir oda
tadı buruk
o geceden beri
kızarmış ekmek kokusuyla
sabaha uyanmak ümidi
gel,
öksüzlüğümüzde tüneyen
ne kadar bit varsa kıralım
düşmandan arınır gibi
boncuk dizelim
yaraların üstüne
yağmur vurduğunda
olta atalım penceremizden
düş balıklarına
mutluluk neymiş görsün
koca koca insanlar.
Hüseyin Gökmen
10.08.2016
15:45
5.0
100% (2)
Şiirin sahibi
Cevap Yaz