Yanmış bir defterden kurtarılmış bir sayfadaki şiirin son mısrası gibiyim.
Tek mülküm ellerin
Sahiplenmişim çıkarsız.
Gerisin geriye yanmış cehennem ateşinde
Topuğumda bir yığın acı var.
Uzundan uzun
Kıssadan kıssa
Bazen Musa’nın elinde asa
Bazen Meryem’in kucağında çaresiz İsa
Ara ara aşkının havarisi
Tüm yıkımların son varisi
Ben
Kaybedilmiş bir vatan şiiri gibi
her gün
Üç lirik seni ağladım
Sokak çocukları korosuna sevgilim.

Kayda değer ölümlerin yaşandığı bu coğrafyada
Ben matematik gibi gerçek,
Penceremi örtünce sanki herşey geçecek
Umuduyla
Umarsız bir cambaz gibi yürüdüm gökyüzünü.
Kozmik kahkahalarla gülerken iblis
Keman çalıyordum güneşin sırtında.
Bakma suskunluğuma
Gözlerine henüz değer biçemedim.
ve bilirsin konuşmak dilden değil
Yüreğin marifetidir sevgilim.

Sevgilim
Sonunda Ağlanacak bir film izledim dün gece
Gözlerin aklıma gelince unuttum...
Hala içimde tahliyesi unutulmuş
bir sürü göz yaşıyla
Hiç utanmadan yine gözlerimi tavana dikip
Silüetinle konuştum.
Kaç lirik daha yazılır bundan sonra
K/aç harf ölür bir kelimenin ucunda
Hangi ünlem durdurur bu hüznü
Hangi masalın sonunda ölürüm Bilmiyorum ama;
Bütün şiirler beni kahr/aman seçti sana
Şimdi parmaklarımı şaklatacam
ve birşey olmayacak
Ben iblise keman çaldım
O a ğ l a d ı b e n y a n d ı m.