yüzün sevgisizlikten ova yangını
bir çekirge zıplıyor kara yerden
yakalamak istiyor ellerin
kelebek mavisini
ak bulutlu göğü



dönüp duruyorsun kendi ekseninde
güneşe hayran
güneşten bir parça sen
evrende sayısız yıldızdan biri
ayrımında yansımanın


karanlığın depremli terkisinde
uyurken gül nakışı işleyen kızlar
pislik kusan geceden korkmadan
elleri işçi, ağızları iskambil kâğıdı oğlanlar
hayata adımını atarken


değil geviş getiren uyuşuk bir çöl devesi
kıştan çıkamayacağı için dışarı atılmış
kulağı düşük eşek karanlık


kendini yiyerek büyüyen görkemli dev
insan kanları sıvanır sabaha
güneşin üstünde bile
adam yiyici gölgeler


kalemden keskin dişleri
alınları kuytu sokaklardan dar
zifte bulanmış yüreklerdeki altın sevgi



saçlarını yanan ormanların ilenci yolmuş
yüzün ekini harmanlanmış ova
kamburu çıkmış düşlerinin
geçemiyorsun herhangi bir işçinin
baş parmağını bile


ben isterdim ki gül öperken ellerin
artı işaretiyken kitap sayfalarında
duyulsun yüreğinin gümbürtüsü
o dişinin arasında kalan ekmek kırıntısı
tertemiz uzun ırmak
çersiz çöpsüz karış denize



ellerin ayakların hangisi
yüzün ağzın gözlerin
bilinçli yetiştirdiğin çiçek ağaç


öğüt vermek kolay
tomurcuğa aç demek
dikene ya kır, ya patlaştır ucunu

dikenli kuşburnu çiçeği
pembesi elini yanına çeker



duvardan insin kara kedi öğüt
koklasın çöplüğü
çöplükleri eşen ozanlar
yol düz mü eğri mi önü kesik mi
görsün



heey yol kesiciler!
geçemiyor sevgi arabaları
yolumuzdan çekilin
yar ilerde
yüzü ova yangını
sevgisizlikten..




10. 03. 1987 / Nazik Gülünay