’aralık acıtır dedim
dinlemedin!’

dar sokaklı şehirlerden geçiyorum
yağmalanmış yalnızlıklardan
yanlışlıklardan sonra
ardı sıra yaşanmışlıklardan

sonra senden
en son kendimden
geçip gidiyorum...


serseri telaşlara yataklık ediyorum
umarsız anlamsız
olsa olsa kifayetsiz bir keder diyorum
olsa olsa
kader!

aklım çatlıyor kırk yerinden
kırık uçlu kalemlere asıyorum fikrimi
sayfalar dolusu kusuyorum
küsüyorum
kesiyorum saçlarını çocukluğumun
en fazla bir kez daha ölür diyorum annem
en fazla
gözümden düşüyorum

tabiri caiz olmuyor hiç bir gidişin
hiç bir gelişin yeri yok bıraktığı boşluğa
hiç bir sen biz etmiyor artık
ve hiç bir bizin içine sığmıyorum ben


kırdığım aynalara asıyorum yüzümü
yüzsüzlüğünü yamalıyorum yedi yerinden
yarıyorum göğsünü kendini bilmez gecenin
dizlerimin dibine çöküyorum
çıkıyorum içinden kimsesizliğinin
kimsesiz kalıyorum

zaman sürgün
zaman kayıp
zaman iki dudağının arasına sıkışmış demli bir sancı
bir yol üstü selamı
soğuk bir merhabanın adı

zaman aralık...