ÖMÜR DEDİĞİN..

Aklını başına al, biraz mütevazi ol
Göz kırpma aralığı, “zaman”, ömür dediğin
Tanrı’nın nasp’ettiği, hallerine razı ol
Son nefese kalınca, “aman”, ömür dediğin

Gurur, kibiri bırak, yol gider dağ başından
Herkeste aynısı var, senin gözün, kaşından
Çamurun evla değil, başkasının taşından
Musalla öncesinde, “iman”, ömür dediğin

Yükseklerde gezinip, dostuna hor bakanın
Bir iyilik yapınca, el başına kakanın
Menfaati uğruna, kul canını yakanın
Taşıdığı yük olur, “yaman”, ömür dediğin

Her yolun bir sonu var, menziline yetince
Gülşen virane olur, orda baykuş ötünce
Ruh bedende emanet, yer çekimi bitince
Rüzgarlarda savrulan, “saman”, ömür dediğin

Bugünden davranarak, ne verirsen elinle
Yarınki yolculukta, o gidecek seninle
Şu kısacık hayatta, zehir saçma dilinle
Bir adımlık yol gibi, “ceman”, ömür dediğin

Öyle bir gün gelir ki, kapını çalan olmaz
Tek başına kalırsın, yüreğin huzur bulmaz
Adından ve sanından, bir nebze eser kalmaz
Külden geriye kalan, “duman”, ömür dediğin

Nadan bir adam olma, peşi sıra kızılan
Bir iz bırak dünyada, gönüllere kazılan
Aksine bir hal ile çala kalem yazılan
Raf içinde tozlanan, “roman”, ömür dediğin

Hiç ölmeyecek gibi, davranmak neyin nesi
Kendini sultan sanıp, köle bilip herkesi
Hakkın tokadı ağır, dayanmaz kul ensesi
Dalgalarda dağılan, “liman”, ömür dediğin

11.06.2015

Aynı başlıkla yayımlanmış şiirimi paylaşmak istedim izninizle
Bir başka bakış açısı ile kaleme alınmış aynı isimli şiirinizi keyifle okudum
yüreğinize sağlık olsun
saygılar

Uzun zamandan beri buralara uğramamıştım. İlk olarak sizin şiirinizi okudum. Hece şiirlerinde takip ettiğim ender şairler arasındasınız. Tebrikler bıraktım sayfanıza. Selam ve saygılarımla...

Bir inBir İnsan Ömrünü Neye Vermeli
Harcanıp Gidiyor Ömür Dediğin
Yolda Kalan Da Bir Yürüyen De Bir
Harcanıp Gidiyor Ömür Dediğin

Yüreğim Ürperir Kapı Çalınsa
Esleyen Yelimden Hile Sezerler

Künyeler Kazınır Demir Sandıkta
Savrulup Gidiyor Ömür Dediğin

Dışı Eli Yakar İçi De Seni
Sona Eklenmeli Sözün İncesi
Ayrılık Gününü Kör Dereleri
Bölünüp Gidiyor Nehir Dediğin

Bir İnsan Ömrünü Neye Vermeli
Para Mı Onur Mu Taş Dikenli Yol
Ağacın Köküne İnmek Mi Yoksa
Çırpınıp Duruyor Yaprak Dediğin------- demişti Zülfü Lİvaneli. O güzel türküyü hatırlatan güzel bir şiir okudum Güçlü kalemden.