5
Yorum
19
Beğeni
0,0
Puan
1315
Okunma
’’ uzayıp gidecekse dağların yalnızlığı
hep bu kederle yıkılır kalırım ömrümce sen yüzünden ’’
ihtimaller tarifesine sığınmadan önce
haşr olunan bir günde
öpecekken toprağı
geceler
ve çığlıklar
insanlığın kararan yüzlerine tükürmeliydi
eksilmesin diye yeryüzünün ışığı
bu onun ’ ol ’ dediği tek tesellimizdi
artık boşunadır alemin sarhoşluğu
çoğu zaman depremler olsa da hep uzakta
sevda varsa
komşu denizlerin serinliği de vardı daima
şimdi devrilsin ne varsa kendiliğinden çoğalan
uzayıp gidiyor ya zamanla insancıklar
hep aynı türeyişler değil miydi solduran gençliğimizi
esefle düşerken yüzümüzden damlacıklar
ah ömrümün içicisi
sen ey kendi taşkınlarına üvey duran
hayranlıkla başlayan bir hikayenin son kahramanı
sınanmış olmak da güzeldi
azalarımdan geçerken eyyûb
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz