ne kadar altüst etsek de dünyayı
savursak tozunu dumanını
bir yer bulup açıyor çiçeğini
gözümüzün içine sokarak



erimiyor içimizdeki direnç
her saldırısında erkin
dağ yükselse bile kara bulutlar ardında
başını alıp gitse güneş
açmasa şafak


bir el tutup yön veriyor düşlerimize
bir bir atlıyoruz önümüze çizilen çizgiden
o köprü ortasından geçen duvardan atlar gibi
atlıyoruz üstünden
sınırsız yolculuğa


istemiyoruz bu kez
çocuklar söbelensin saklanbaçta
bizi yakalasınlar
dolu dolu gülerek
hayatı
söbelesinler


yükseltelim atlama çıtamızı
sular yükseldikçe
yer, yerden indikçe aşağılara
bulalım bir yerde kendimizi
bütününde doğanın
ki öyleyiz
toprağın parçası


çiğnemesin hayın ayaklar bizi
kaldıralım çiçekli elimizi
parmağımıza bağladığımız
unutmama işaretini görelim
nereden geldik
nereye gidiyoruz
kim veriyor bu direnci





05. 05. 2015 / Nazik Gülünay