nerde kalmışız
çekip götürmüşler önümüzdeki yolu
halı bir saha sanki sökülüp yığılmış kıyıya
girintilerinde çıkmaz sokağın
ağlamış bebeler
anneler eğilmiş üstlerine
nazar boncuğu bir göz


sallantıda aşılmaz çoğunluk
dik durmaya alışmamışız
bir kemik konulunca önümüze
köpek örneğin
yalanmışısız


duvarlar sıkmış boğazımızı
ay doğmaya az kala
asılırken yıldızlar
ç’alınıp tepemizden
ellerimizi oğuşturmuşuz
küfre yetmiş gücümüz


uzakta çıkılacak kalmış
o çiçekli tepeler
yetmiş, üç beş karıklık bahçe
ve sallantıda bir ev
girip çıkmış insanlar


gem vurulmuş özlenen hayata
taş kaya gözyaşı dolmuş yüreğe
dikine gitmiş her şey
zaman yanlış yerde
yanlış insanla işlemiş
böyle bir şeymiş galiba ölüm


nerde kalmış umut
bütün adımlar kırılmış
bakış kalmış bakışlarında yarin
yarıya ermeden yol
katlanmış
kaldırılmış


gök aşırmış göğe ereni
izi yitirilmiş çağın
gerisinde bin bir adım
nerde kalmışız
bağışı yok Tanrı’nın!..



31. 8. 1979 tarihli DİRLİKSİZLİK_şiirimden dizelerle/ 4.5. 2015/ Nazik Gülünay