/İpi koptu pembe kolyenin
Döküldü toprağa gülibrişim /



Biliyorum
Küfürlü mısralar mırıldanmak nafile
Bir harf bile etmiyor artık kafiye
Çivisi çıkmış bütün kelimelerin
Alın çizgisine mi eğileceğim?



Aklın mezarlığa açılan penceresinden
İçime köpürüyor kırılgan sesim
Dilimde yankı buluyor ansızın nazım halleri
Ağzımda kirpiklerim…



Zorbalığın zavallı fotoğrafları dokundukça içime
Züğürt sloganlar teyelliyorum dilimin göğüne
Nasılsa diyorum her gün yeniden doğuruyor analar barışı
Her gün yeniden tohum toprak kül
İğreti cümlesi artık özgürlük…



Tiz sesler bastırsa da sözün onurunu
Öfkesini çekmemeli insan olan suçun coğrafyasından
Pembe tokalar takmalı diyorum can kızlar
Pembe bocuklu kolyeler
Dilinden bal şerbetli hayaller bahşetmeli güvercin kanadına
Göğsündeki gizil bahçeyi anlatmalı
Ve yürek ikliminde sevda mevsimi olmalı elbet
Noktasız sözleri rüzgara değmeli
Eğmeden kaşlarını…


/İçindeki cehennemi gördükçe ademoğlunun
İçimin bulantısını bastıramıyorum zehir zıkkım kelimeler içsem de/



Daha saçlarına pembe kuşlar konsun diyecektim
Ve tarasın gece mavisi umutlarını
Kuş tüyü hayallerini…



Yüzüne alaca karanlık bulaşmış yüreciğinin
Silinmiş ayak izlerin
Çaresizim…



Ve artık çaresizliği emerek büyüyecek yazık ki Havva soyu
Kimse içine bakmayı öğrenmeyecek
Ve bu kederin örgülü saçları hep mağrur değecek tene
Kül bulutu dökecek nemini kirpiklere
Uzayan yollar boyu…

Kederim
Sigaram
Küllüyüm
Ve zamanı tenime batıran kol saatim
Dumanı soluduğumdan beri içime yürüyorum
Kırgın harflerle…



/Secdemi küçümsemeyin ağalar beyler
Boncuklarını yeniden topluyorum pembe kolyenin
Gençliğini ağlıyorum dua dua
Mavi masallarla uyuyan çocukların/


27022015
HZLKRDĞ