Şiiri lezzetli kılan unsur en kolay tespitle şairin muhayyilesidir.İlk bakışta

kimliğini denizle bütünleştirerek duygularını denizle ilgili kavramlar yordamıyla
izaha çalışan bir şiir adamın harab oluşunun hikayesini görürüz.

Şiirdeki tema yetimliğin,terkedilmişliğin acılarına dayanmayı kanıksamış
içindeki zehirlerle yaşamayı öğrenmiş bir şairin kendine acıyışıdır.Artık
kimseye öfke duyamayacak kadar enerjisiz kalan "bu iskele" bunca acıya
reva görülmesinden kaynaklanan bir suçluluk duygusuna kapılmıştır.
Şiirin en dramatik -şairin biliçaltının dışa vurumu olarak-yönü budur.

Şiirin satır aralarında geçen suyu çağrıştıran,göl,dalga,yağmak,yıkamak,kürek
gibi sözcükler "GÖZYAŞLARININ KURUMASI"imgesini perçinler.Doğumuyla başa gelen
acı saldırılarının en fecisi son terkediliş ve bedduadır.

İskele benzetmesi şiirin anahtar objesidir .Bu" yıkık iskele "şairin haleti ruhiyesini somutlar.
Kullanıla kullanıla,üzerine basıla basıla yıkık hale gelen bu iskele şairin içinde bulunduğu
ruh halini sembolize eder.

Kendini bası boş serseri bir sandala benzeten şair,yalnızlığını da martıların,orkinosların
bile yanına uğramadığı iskele yalnızlığıyla izah eder ."İşlevi biten iskeleye kim uğrar ki"
hissine ithafen insanların çıkarcılığına da vurgu yapar.

Anlamca anlaşılır bir yol tercih eden şair,alışılmış gibi görünen gerçekte
özgün benzetmeler ve imgeler kullanmayı başarmıştır.

Ahenk,şekil ve dil kurgusu açısından başka bir şirinde görüşmek dileğiyle

Başarılar ve tebrikler.




şahamettin tarafından 2/22/2008 6:50:38 PM zamanında düzenlenmiştir.