babamdan biliyorum sıcak bir selamla başlayan mektuplar
üç gün yol gitse de soğumaz.

nereden başlasam bilemedim
üşüdü ne giydiysem içim,içimden usulca bir kalem çıkardım
uzun zamandır tatlı bir gülüşün merhabasına
uzanmayan ellerime verdim.
derin çizgiler var ellerimin aynasında
savaş sonrasına benziyor
öncesi zor olsa da ama güldür
bilirsin gülleri severken koparmaktır aşklar.
kendime seslendim,sana söylendim
biri gözlerimin önünde gülse,güvercin uçursa
kalkar masadan ellerim, birleşip koşacaklar bilirim.
ah!güzel dostum ne çok isterdim.

koşmadım desem yalan olur/ güvercin uçurdum
uçurtma yaptım
gözlerimin gördüğü her yer benimdi
kimse kimsenin sınırı değildi, yoktu sevmenin sınırı
koşmanın bir gün gözlerinden vurulacağını hiç bilmezdim.
bilmezdim uçurtmaların da kanatları kırılır/
bir daha uçamazlar.
ah! güzel dostum bunları da öğrendim.

yola düşecek bu mektup, sana vardığında yüzünü
yaralara çevirecek çünkü pusula en çok yara yönlüdür / ellerine aldığında üç kez dön yüzünü güneye
orada dağlar yüzleri kurak,elbisesi napalm kokuyor/
taşlar çatlamış yerlerinden kızların saçlarını saklıyor
göreceksin! göreceksin bir kavalın türküsü
nasıl dövüyor suyu!
sudan çıt yok,ölmüşlerin diliyle susuyor../
hâlâ oradamısın diyeceksin,oysa ben başka yaralara / kendi yaramdan gitmişim
ah!güzel dostum zaten kendimi yanımda hiç görmedim.

aldırma sen,sararan yüzüm gelirsen yeşerir
ıslak tutmak zorundayım,tutunmakla geçen bu hayatta
belki üç güne bu mektup eline yetişir/
ah güzel dostum!
beni üç günlük bir dünya diye
kaç bin yıl kadar uzun unuttular,sorsan yüzleri dip-diri aklımın evinde
ara sıra gözlerime uğruyorlar aklımdan sarkıp
yaş düşürmeye.
canım dostum! sır bozuldu
tesbih dağıldı
nar çatladı eskimedi yine de ölümün tadı.
yaşamak bozuk saatlere ahenk,dilediğinde duruyor.
harflerden değil,yaşlardan yazdım sana
ah!güzel dostum senden başka öldüğümü kimseye diyemedim..

’ yüksel batu