hafif meşrep bir sancı otururken şakağımın altına
koparıp atasım geliyor parmaklarımı
ki bir daha
hiç bir ayrılıkta geçmesin diye adın..

sen
çakılıp kalıyorsun ya böyle zamanlı zamansız
paslı bir kurşun gibi aklımın aynalarına
her yanı
can kırığına bulanıyor duvarlarımın

zaman
endamlı bir kederle yarışıyor
bukle bukle hüzün akıyor saçlarından



yer gök
lacivert


akrep yelkovanın eteğine yapışıyor ansızın
sıtmalanıyor gece
gök yere düşüyor
ay yakıyor kimsesizliğini
tutunup güneşin eteklerine

’’her sokağından
ayrı bir cenaze kalkıyor yüreğimin
hepsinin mezarında
ben yatıyorum’’

topuklarımı deşiyor
yarım kalmış şiirlerin ahı
irin akıyor kelimelerinden
cümleler
cüzzam

pis kokulu bir hiçlik musallat oluyor
sol tarafına yüzümün
içimden çıkarıp içini
sokağa döküyorum

bulaşıcı bir ağrı oluyorum sonra
ne kadar gitsem kendimden
sana çarpıyorum..